Storythai

LOVE SICK 25

โทโมะจะไปไหน.......จะหนียูไปไหน!!!! เสียงชายหนุ่มที่ยังคงคาดคั้นเอาความกับโทโมฮิสะ........คำตอบที่ได้กลับมามีเพียงความเงียบกับเสียงสะอื้นไห้

บอกไม่ได้.......บอกยูไม่ได้
ถ้าบอกความจริงยูต้องไม่ให้ไปแน่
ยูต้องไม่รู้เรื่องนี้เท่านั้น
ขอโทษนะ

เราจะไปจากยู........เราเบื่อเข้าใจมั้ย.......เบื่อน่ะ ความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง........แต่ต่างกันตรงที่สายตาของร่างสูงที่มองเค้าด้วยความผิดหวัง.........

ไม่เคยรักชั้นเลยว่างั้นสินะ........ สรรพนามเปลี่ยนไป....ใช่...มันดูห่างเหิน....เหมือนอยู่ห่างกันไกลแสนไกล...........

ช.....ใช่ นัยตาร่างสูงแวววาวผิดกับทุกครั้ง.......แววตาที่ยากจะเข้าใจ...........โทโมฮิสะเองก็ไม่ต่างกัน.........ใช่มั้ย?.........เจ็บเหมือนกันใช่มั้ย..............

ใช่งั้นหรอโทโมะ!!!......ตลอดเวลาที่นายอยู่กับชั้นไม่เคยรักกันเลย......ใช่มั้ย มือหนารวบตัวร่างบางไว้แน่น......จนโทโมฮิสะรู้สึกถึงความเจ็บ........

ไม่คิดจะพูด   เพราะรู้ว่าตัวเองเป็นคนผิด
แต่ดีแล้วล่ะ สำหรับเหตุผลที่ต้องจาก
มันคงเจ็บน่าดูสำหรับทั้งสองฝ่ายและชั้นคิดว่า
อีกไม่นานมันจะกลายเป็นความทรงจำ
แล้วคงถูกลืมไปตามกาลเวลา............

ชีวิตจริงมันไม่ใช่นิยาย.......
ที่สุดท้ายสองคนก็รักกัน
อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข
นั่นมันคือนิยาย.........

แต่ชีวิตจริงมันก็คือความจริง
ความจริงที่ว่าเจ้าหญิงซินเดอเรล่า
คงไม่เหมาะกับคุณชายผู้สูงศักดิ์
ที่สุดของที่สุดก็คือ........
เจ้าชายและเจ้าหญิงก็
ไม่ได้รักกันเหมือนในนิยาย

ปล่อย......เราเจ็บ....... ร่างเล็กถูกโยนลอยลงบนเตียงนุ่ม.........ก่อนถูกทาบทับด้วยร่างใหญ่.........ปลายลิ้นหนาไล้ไปตามคอระหง   และวกกลับมาที่ปากแดงฉ่ำ.........

การกระทำที่ร่างเล็กโทโมฮิสะไม่เคยได้เห็น   สร้างความตกใจอย่างมาก......แต่คงได้แต่ดิ้นรนเพื่อหาทางรอด   แม้แรงแทบจะสู้กันไม่ได้เลยก็เถอะ

ปล่อยนะยู.......ปล่อย อืม ริมฝีปากเล็กถูกครอบครองอย่างระอุ   เสียงดึงดันจะปฏิเสธความรุนแรงของชายหนุ่มที่กำลังบ้าคลั่งอย่างคนขาดสติ

ปล่อยหรอ.......สิ่งที่นายทำกับชั้นไว้น่ะ......ทำให้ชั้นเป็นเหมือนไองั่ง......ที่หลงดีใจกับความรักจอมปลอมของนายงั้นหรอพี........ สายตาที่ส่งให้โทโมฮิสะมันมีแต่ความเจ็บปวด..........ทำไมร่างเล็กตรงนี้จะไม่รู้......ในเมื่อก็เจ็บไม่แพ้กันเลย.......

แต่ต่อจากนี้ชั้นคงไม่โง่แล้วล่ะ......คงไม่ยอมโง่ต่อ.....ไม่ยอมเด็ดขาด ใบหน้าคมซุกไซร้ที่คอขาวอีกครั้งปลุกเร้าร่างเล็กด้วยจุมพิตที่รุนแรง......มือใหญ่ไล้วนไปมา........ก่อนจะปลดกางเกงตัวเล็กที่แนบกับผิวกายนุ่มนั้นออกไป..............

ยู......อย่า.....ขอร้อง....ในฐานะที่....อื้อ.....เราเคยรักกัน... เสียงแพรบพร่าที่กำลังร้องขอ.....ตัวที่งอเข้าติดกันเพื่อปิดบังความอับอาย........

เคยรัก.....เคยรักกันหรอ พูดออกมาได้ยังไง......นายเคยรักชั้นหรอ....ห๊า!! ร่างเล็กพยายามเขยิบตัวให้ออกห่างจากร่างสูงมากที่สุด........

ยูอิจิไม่รอช้า แยกขาเล็กออก........ก่อนใช้ปากกับส่วนนั้น รุนแรงและจาบจ้วง........ไม่นานส่วนนั้นก็แข็งขืนขึ้น สร้างความพอใจกับร่างสูงได้ในระยะหนึ่ง

อือ......พอแล้วยู.....พ.....อที เสียงกระเส่าของคนตัวเล็กก็ใช่ว่าจะไม่ส่งผลต่อร่างสูง......ไม่สิส่งผลมากซะด้วย........

นายต้องรับผิดชอบ.....พี.....หึ ในที่สุดการเล้าโลมก็ยุติลง.......ใช่ว่าโทโมฮิสะจะไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น........ทันทีที่ยูอิจิหันไปสนใจปลดตะขอกางเกง ร่างเล็กก็ถือโอกาสผลักร่างสูงสุดแรง......ก่อนจะวิ่งไปที่ประตูบานสวย........

ไม่ทันซะแล้ว.......มือหนายื้อเสื้อตัวเล็กไว้ได้ทัน.......ยูอิจิหมดความอดทนกับร่างนี้เต็มทน.......ขยะแขยงกันมากนักใช่มั้ย..แต่นายต้องชดใช้ในสิ่งที่นายทำไว้....พี.......มาหลอกให้ชั้นหลงรัก.......ทั้งที่ชั้นให้นายไปหมดใจ.........หึ.......
ยูอิจิคว้าร่างเล็กโยนลงบนพรมกว้าง   ก่อนตามประกบขึ้นคร่อมร่างเล็ก......สอดแทรกแกนกายลงอย่างรวดเร็ว

อ้า.......อึก.....ออก....ไป เสียงที่แล้วฟังชั่งทรมานใจยูอิจิซะเหลือเกิน........แต่ตอนนี้ความโกรธมันมีมากกว่าความสงสาร......

พอแล้ว....ยู....เจ็บ ร่างเล็กที่พยายามเขยิบตัวหนี.......หากแต่ถูกมือหนาโอบรอบเอวไว้ไม่ห่าง ซ้ำยังกระแทกแกนกายอย่างหนักหน่วงขึ้นเป็นจังหวะ.........

เจ็บมั้ย?   เจ็บอย่างที่ชั้นเจ็บบ้างหรือยัง? รื้นหนักไว้.............แม้ปางบางที่ขบเม้มกันจนเลือดไหลกลบก็ตาม........

ไม่มีแม้แต่จูบสักจูบ.......
ไม่มีการปลอบโยน......
ไม่มีการเล้าโลมใดๆทั้งสิ้น......

แต่ที่ทำอย่างนี้ก็เพื่อยูนะ.......ฉะนั้นไม่เป็นไร......ในเมื่อมันจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน........โทโมฮิสะคนนี้ยอม.......

อ้า...... น้ำขาวขุ่นถูกปล่อยเข้าสู่ร่างกายคนตัวเล็ก......ก่อนจะตามมาด้วยเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่..........

เสียงสะอื้นของร่างเล็กยังคงอาการสั่นรุนแรงไว้......ไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนก็ขยับไม่ได้.......เจ็บไปหมด..

ทั้งที่เคยสัญญาไว้ว่าจะทะนุถนอม   สัญญาไว้ว่าใจไม่ทำหากร่างเล็กไม่เต็มใจ   แล้วทุกอย่างก็พังทลายด้วยอารมณ์ชั่ววูบของเค้าเอง.........

ยูอิจิโอบร่างเล็กไว้แน่น   ไม่ว่าจะเป็นส่วนไหนก็พบแต่รอยแดงรอยจ้ำเต็มไปหมด ......เสียงสะอื้นนั้นลบความโกรธของร่างสูงได้ในพริบตา..........

หากย้อนเวลากลับไปได้......
จะไม่ทำลายความรักของเรา
จะไม่ลบเสียงหัวเราะของเธอ
อย่าโกรธกันเลยที่รัก.......
เพราะมันผิดที่เธอคิดจะไปจากกัน
ผิดที่เธอไม่เคยรักกันเลย.......
นึกแล้วก็ปวดใจ.......
แต่อยากจะบอกคำนี้เหลือเกิน
แม้ว่ามันอาจจะสายเกินไป
สุดที่รัก ขอโทษ นะ

.......................
............................

อึก....อึก..... ในที่สุดคืนสุดท้ายที่จะได้อยู่ด้วยกัน ก็คงจะจบด้วยความเจ็บปวดทั้งสองฝ่าย.........แม้ว่าชั้นจะจากไปแล้ว.......แต่ก็ยังหวัง........หวังไว้ว่า ความรักของเราครั้งนี้......จะอยู่ในความทรงจำของเราทั้งสองตลอดไป..............

บนเตียงกว้างที่เคยมีคู่รักคู่หนึ่งนอนกอดก่ายแบ่งปันความรักให้แก่กัน..........หากบัดนี้กลับเหลือแค่หมอนสองใบ(กับใจเหงาๆ)ที่เรียงเคียงกัน.........มันช่างดูว่างเปล่าเสียเหลือเกิน.......

เราต้องไปยู......ขอโทษ.....ที่เราทำให้ยูเสียใจ......ขอโทษที่รักยูมากเกินไป เสียงเบาหวิวราวกระซิบถูกกล่าวโดยร่างเล็ก ก่อนที่จะออกจากห้องใหญ่.........

                                                          เหลือไว้แต่เพียงชายหนุ่มผู้เดียวดาย
.
.
.

จิน.......อืม.....พอแล้ว เสียงเล็กร้องห้ามจูบหนักของคนตัวโต........แต่ไม่ว่าจะทุบหรือจะถีบ.....ก็ไม่มีท่าทีว่าร่างสูงจะผละออกมาเลยสักนิด..........

จินบ้า.....ไหนบอกจูบราตรีสวัสดิ์ไง......ชิ สุดท้ายจินก็โอบร่างเล็กไว้บนร่างขอตน.........แหม.......ก็ได้เห็นสีหน้าเขินอายอย่างนี้ของคาเมะใครจะไปอดใจไหว........

โอเคๆ......ถ้าจินไม่เห็นแก่เจ้าตัวเล็กที่อยู่ในท้องนะ..........หึหึ เสียงหัวเราะลำพองน้อยๆ.........ทำเอาแก้มที่แดงอยู่แล้ว   แดงขึ้นไปอีก.....................ช่างน่ารักเสียจริงๆ!!

ไม่เอาแล้วๆ......เราจะนอน....... คาเมะตัดบทสนทนาด้วยการนอน........ก่อนล้มนอนบนเตียงกว้าง.........ตาเล็กปรือน้อยๆ........และปิดลงช้าๆ..........

ว้า......ลูกพ่อจะนอนซะแระ..........ก็ได้ๆมามา......ป๊ะป๊าจะให้ความอบอุ่นเองเหมือนไก่กกไข่ดีมั้ย ตามด้วยร่างสูงที่ล้มลงตามไปให้ความอบอุ่นกับร่างเล็ก...........

ค่ำคืนอันแสนสั้น..........
แต่ก็เต็มไปด้วยความสุข......
ความรักที่ก่อตัวเป็นรูปร่าง.......
จะทำให้ผู้ที่กำลังจะเกิดได้มีความสุข.......

..
.

บ้านหลังเก่าที่เคยอยู่อาศัยกับคาเมะ........กลับมาแล้วนะ.......แต่ทำไมกัน........มันรู้สึกเหงาบอกไม่ถูก.........เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง.........

แม้วันนี้จะไม่มีนากามารุ   ยูอิจิ   คนที่รักหมดหัวใจมาอยู่เคียงข้าง.......แต่ก็ต้องดำเนินชีวิตในแบบของเราต่อไป........ในเมื่อเราไม่คู่ควร.........ไม่เหมาะสมในตำแหน่งเจ้าหญิง.........มันก็คงเป็นไปไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ........ที่จะได้อยู่ร่วมกับเจ้าชาย

                                                      ..............คงไม่มีวันเป็นไปได้...............

ความมืดที่ปกคลุมทั่วบริเวณทำให้มืดสนิทราวกับใจของร่างเล็กในตอนนี้.............โทโมฮิสะที่ยังคงง่วนอยู่กับการจัดข้าวของแม้จะมืดค่ำแล้วก็ตาม..........ห้องไม่ได้มาอยู่นานก็เงี้ยแหละ..........มัวแต่ไปหลงระเริงกับความสุขจอมปลอม............ถึงเวลาแล้วล่ะที่นกน้อยจะต้องบินกลับมาที่รัง...........แม้จะไม่อบอุ่นเหมือนแต่ก่อน..........ก็ตาม

ร่างเล็กจัดนู่นทำนี่จนเสร็จ........กว่าจะรู้ตัวอีกครั้ง ก็ว........แสงแดดเริ่มส่องผ่านบานหน้าต่างที่เพิ่งถูกทำความสะอาดมาไม่นานนัก..........

เช้าแล้วหรอเนี่ย.........แต่ก็นะ.......งานเสร็จแล้วนี่นา.........ของีบสักหน่อยละกัน ว่าแล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้าง พร้อมหลับสนิททันที............

เหนื่อยสินะ............หลับให้สบาย
แม้แค่ในฝัน...........ที่จะได้พบเธอ
ก็เป็นความสุขแล้ว............

..............
....................

บนเตียงที่ดูยุ่งเหยิง.........ไม่มีสิ่งใดเคลื่อนไหว...........เงียบสงบ........ราวกับอารมณ์ของเจ้าของห้องในตอนนี้........แต่ใครเลยจะรู้จิตใจที่ร้อนรุ่มเป็นกังวลของร่างสูงเสมือนพายุที่พร้อมจะทำลายได้ทุกสิ่ง.............
ชั้นไม่ยอมปล่อยไว้อย่างนี้หรอก ร่างสูงกล่าวเสียงกร้าว.......ข้าวของถูกทำลายโดยร่างสูง.........ทั้งที่เค้าไม่เคยเป็นแบบนี้เลยแท้ๆ.........คอยดูนะพี

นายจะต้องกลับมาเป็นของชั้น.......คอยดู

..
.

อาโช.........ผมจะเอาจินกลับมา........ผมจะทำลายมัน........อาต้องช่วยผมนะ......ช่วยผมทำลายคาเมนาชิ หนุ่มหน้าหวานกล่าวกับญาติห่างๆเชิงขอร้อง..........

ได้สิ.......หลานอาจะทำอะไรก็ทำเลย..........ทำให้มันสองคนเลิกกันไปได้ยิ่งดี รอยยิ้มปรากฏราวเย้ยหยัน.......ตาประกายแวววับของสองอาหลาน.........ต้องมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นอีกแล้วใช่มั้ย

2 b con

ขอบคุนคนเม้นด้วยนะคะ